แด่คราบน้ำตาและความคิดถึง

ปลายของเส้นตรงความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน

มันวกกลับมาเป็นวงกลมอีกครั้ง

ด้วยคำทักทายกับคำพูดเดิม ๆ ที่ดูว่าใส่ใจ

เราพยายามแล้วที่จะไม่ให้มันกลับมาบรรจบกันได้อีก

แต่มันคงอ่อนไหวเกินไปจริง ๆ กับแค่บางแหตุผล

เราใช้การกระทำของตัวเองมาตัดสินในเรื่องที่เธอทำกับเรามันแย่

ถ้าเธอทำได้ไม่เท่าที่เราให้ไป เราดูเห็นแก่ตัวมากสินะ

แต่การตามง้อคนที่ไม่สนและใส่ใจกับเราอ่ะ มันทรมานนะ

แต่เพราะหัวใจมันสั่งสมองไงล่ะ

เราคงต้อง เตรียมใจยอมรับและยิ้มไปกับความรักครั้งเก่าของเธอ

ที่อาจจะกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งในเร็ว ๆ นี้ ใช่ไหม

จะยิ้มยังไงก็ยังไม่รู้หรอก เพราะเราตกอยู่ในสถานะถูกลืม

คำว่าเพื่อนที่พูดกันเสมอยังไม่สนิทใจยังต้องฝืนกันต่อไป

เรามีน้ำตาที่เธอไม่รู้ เรามีความคิดถึงที่ไปไม่ถึง

เรายังเป็นเพื่อนกันเสมอถ้าเธอไม่ลืม

เราอาจจะต้องฝืนยิ้มให้กับความสุขของเธอ

แต่เพื่อนกันทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ จริงไหม

ชะตาขาด

2 ปีที่ผ่านมา TCDC ศูนย์สร้างสรรค์การออกแบบถูกจัดตั้งขึ้นจากความเชื่อของรัฐบาลชุดที่แล้วว่า "ความคิดสร้างสรรค์เป็นรากฐานที่สำคัญของการพัฒนา และเป็นอีกศูนย์หนึ่งที่ผู้คนจะเข้าถึงความรู้ได้ และถึงที่สุด ความคิดสร้างสรรค์ก็จะช่วยเสริมสร้างเศรษฐกิจไทยไปถึงระดับฐานราก"

แหล่งการเรียนด้านการออกแบบที่โดดเด่นตั้งอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง รวมเอาทั้งห้องสมุดเฉพาะด้านการออกแบบ จัดฉายภาพยนตร์ อบรมเกี่ยวกับสื่อความคิดสร้างสรรค์ทั้งหลาย อีกทั้งนิทรรศการดีจากต่างประเทศหมุนเวียนเข้ามาให้ได้ชมกัน และกำลังกระจายวงกว้างออกไปยังแต่ละภูมิภาค ไม่ว่าจะเป็นเชียงใหม่ mini TCDC ถูกเปิดขึ้นแล้วด้วยขนาดกำลังเหมาะและยังมีอีกหลายจังหวัดกำลังจะตามมา เราว่าเป็นเรื่องน่าชื่นชมที่สื่อเช่นนี้ได้ขยายวงกว้างออกไป ไม่ปิดกั้นอยู่แค่คนเมืองเท่านั้น

หลายหลายทัศนคติมองว่า ทั้งสินค้า หนังสือ รวมทั้งนิทรรศการราคาแพงจากต่างประเทศที่ถูกซื้อเข้ามาเติมแต่งนั้น ทำให้เกิดการเรียนรู้ที่เหมาะสมจริงแล้วหรือ บางคนมองว่า คนที่ใช้บริการ TCDC ก็คือวิถีของคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เดินทางด้วยรถไฟฟ้า บริโภคสินค้าราคาแพง

เราคนหนึ่งที่ชอบเข้าไปชมนิทรรศการที่นั่น เราก็เดินทางด้วยรถไฟฟ้า แต่ไม่จำเป็นบริโภคสินค้าราคาแพง ยังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวชามละ 20 บาท บางครั้งยังเดินลากรองเท้าแตะเดินเข้าเอ็มโพเรียม มันก็เป็นเรื่องปกตินะ อยากให้คนทีเคยมองแค่สิ่งที่อยู่ข้างหน้าตัวเองเท่านั้น ลองหันไปทางซ้าย หรือขวาบ้าง อาจจะเห็นอะไรที่แตกต่างจากที่คิดก็ได้

และแล้ววันนี้ประเทศที่เรียกยกย่องความเป็นประชาธิปไตยยิ่งนัก สุดท้ายการเมืองก็ครอบงัมมันต่างอะไรกับระบอบคอมมิวนิสต์ TCDC ถึงวันชะตาขาดตกเป็นเหยื่อทางการเมือง แนวโน้วที่ตามมายังคลุมเครือ ปลาที่ขาดอากาศหายใจในที่สุดก็ต้องตายไปเอง

ไม่น่าแปลกใจว่าประเทศกำลังพัฒนาทำไมจึงยากที่จะเปลี่ยนสถานะเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว แต่อาจจะง่ายถ้าจะลดสถานะให้กลายเป็นประเทศเป็นด้อยพัฒนา ด้วยเหตุผลที่ไม่ได้เรื่องหรือต้องการล้มล้างกันเองส่วนบุคคล

คิดอะไรกันอยู่???

แล้วใครล่ะที่โชคร้าย ???

อดดูอะไรอีกมากมาย เสียดายนะเนี่ย แว่ว ๆ มาจะยุบไปที่ จามจุรีสแควร์

ทำไมต้องที่นั่นล่ะ???

...................................