ชวนดู : Despicable Me ควบ Remember Me

วันนี้จะมาชวนดูหนังสองเรื่องล่ะ
เรื่องแรกคือแอนิเมชั่นเรื่องล่าสุดจากยูนิเวอร์แซล

Despicable Me ทีมสร้างเดียวกันกับ Ice Age แหละ
เริ่มแรกเรางง ๆ เนื้อเรื่องเพราะคุณ กรู พระเอกของเรื่องเหมือนจะเป็นคนร้าย ป่วนโลก
แล้วเอามาให้เด็กดูได้ยังไง .. เหอ ๆ แต่ดูไปดูมาก็เออ...
ในเรื่องมีเด็กกำพร้าน่ารักสามคนมาร์โก้, อีดิธ และแอ็กเนส ดูแล้วจะรักพวกเธอล่ะ
ก็เด็กทั้งสามถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องเพราะแผนการร้ายของ กรู ไง
คิดได้ไงว่าจะขโมยดวงจันทร์ เรื่องราวสนุก ๆ ซึ้ง ๆ เลยเกิดขึ้น
เราชอบฉากที่ กรูเล่านิทานให้เด็กทั้งสามฟัง เคลิ้มดี
อยากกลับไปเล่นกับหลานที่บ้านเลยอะ ... พอดีกว่า

เรื่องนี้เราไปดูคนเดียวอีกละ เราเริ่มรู้สึกว่าบางทีการดูหนังไม่จำเป็นต้องรอใครแล้วอะ
อยากดูก็ไปดูเลย ไม่ได้เบื่อจะรอเพื่อนหรอก แต่ไปคนเดียวมันสบาย(ใจ)กว่า
บางทีชวนเพื่อนมา เราก็เคยคิดว่าเพื่อนจะอยากดูเรื่องเดียวกันกับเราไหมนะ
ถือว่าเกรงใจเพื่อน ไปดูเองคนเดียว เรื่องที่เราชอบ สบายใจกว่า .. ว่าไหมล่ะ

อีกเรื่องที่เช่ามาดู แบบว่าพอโครงร่างวิทยานิพนธ์เสร็จก็ผ่อนคลายนิดนึงนะ

เรื่องนี้ใครเป็นสาวกแวมไพร์สุดหล่อ โรเบิร์ต แพททินสัน ไม่น่าจะพลาดนะ
เราชอบแพททินสันลุคเซอร์นี้มากกว่าตอนเป็นแวมไพร์อีก ..
Remember Me เท่าที่ดูเนื้อเรื่องแอบดราม่าด้วยอ่ะ
พระเอกนางเอกน่าสงสารทั้งคู่
นางเอกเห็นแม่ถูกยิงไปต่อหน้าต่อตา ตั้งแ่ต่เด็ก
พระเอกก็เสียพี่ชาย ทั้งคู่ล้วนมีปม อะไรทำนองนั้น
แล้วทั้งสองคนก็มารักกันในเวลาอันรวดเร็วเพราะมันคือหนัง!

อยากสารภาพว่าดูเรื่องนี้แล้วงงตอนจบมาก
อยู่ ๆ พระเอกก็ตาย แล้วอะไรยังไง
ฉากที่พระเอกเข้าไปหาพ่อ ละตัดมาที่งานศพ แล้วเรื่องก็จบ
ย้อนกลับไปดูอีกที ก็ยังไม่เข้าใจ ทำยังไงดี
จบแบบงง ๆ มันเป็นแบบนี้นี่เอง
เราชอบประโยคนึงจากหนังที่น้องสาวพระเอกพูดไว้ว่า

"เราสามารถรักใครได้ โดยไม่นึกอยากใช้เวลากับเค้า"

แค่นี้แหละ จบแบบงง ๆ :)

ชวนดู : Dear John

เช่าหนังมาดูอีกแล้วล่ะ คราวนี้หนังรัก.. Dear John
ดูในโรงไม่ทันอีกตามเคย แต่คิดไปคิดมาถ้าไปดูในโรง
คงร้องไห้ได้ไ่ม่เต็มที่เท่านอนดูที่หอหรอกเนาะ :P



หนังไม่ได้เศร้าแต่มันซึ้ง เรื่องนี้มีให้ซึ้งทั้งความรักของพ่อลูก
แถมความรักของหนุ่มสาว ให้เคลิ้มฝันตามไปอีก ดับเบิ้ลไปเลยไง ฮ่า ๆ
เราเพิ่งมารู้ว่าหนังเรื่องนี้สร้างจากงานเขียนของนิโคลัส สปาร์ค
คนเดียวกับที่เขียนA Walk to Remember กับ The Notebook ที่กินใจทั้งสองเรื่อง!

ความรักของจอห์นกับซาวันนาห์ มันเริ่มขึ้นไวมาก
แถมเป็นช่วงสั้น ๆ ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะยาวนาน
ในเรื่องทำให้เชื่อสนิทใจ "รักแท้มันต้องมีอยู่จริง" ก็อินไปตามประสา
ในเรื่องจอห์นเป็นทหาร แน่นอนต้องไปรบ แล้วก็ต้องจากกันไงล่ะ
แต่ทั้งสองคนเชื่อมระยะทางที่ห่างกันไว้ด้วยการเขียนจดหมาย
เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ส่งกันไปส่งกันมายาวนานถึง 2 ปี
เหมือนจะแฮปปี้ แต่ไม่ได้หรอก ต้องมีอุปสรรคเพิ่มรสชาติ
ซาวันนาห์บอกเลิกจอห์นทางจดหมาย!!! ด้วยเหตุผลที่โคตรเสียสละเลย
แต่สุดท้ายจริง ๆ หนังมันก็ต้องแฮปปี้เอาใจคนดูเนาะ
อยากรู้ต้องหาหนังมาดูนะ ... ไม่เล่าแ้ล้ว
บอกอีกอย่างซาวน์แทรคเพราะมากด้วยนะ คอนเฟิร์มมมมม

การที่หัวใจเราเต้นแรง .. ไม่ได้หมายความว่าเรากำลังมีความรัก
...แต่หมายถึงว่า คนบางคนทำให้คุณรู้สึกถึงความรักได้มากแค่ไหน

DEAR JOHN

รับน้องขึ้นดอย 53

อย่างที่รู้ ๆ ว่ามช. มีรับน้องขึ้นดอย ที่กลายเป็นประเพณีไปซะแล้ว

ปีที่แล้วเราควรขึ้น แต่ด้วยเหตุผลอย่างเดียวคือ ขี้เกียจ = ='
แต่ปีนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ ต้องชวนเพื่อนไปรู้ไปเห็นซะหน่อย



เขาเริ่มตั้งขบวนตั้งแต่ตีหน้าเลยนะ มี 17 คณะแหนะ
จับสลากกันว่าใครจะได้ขึ้นก่อนขึ้นหลัง ปีนี้วิจิตรปิดท้าย
น่าสงสารมากบ่ายสามโมงกว่าแล้วยังไม่ครึ่งทางเลย!

ตอนออกจากมอก็ลั้นลา ฟิตเปรี๊ยะกันนะ เพราะเช้า ๆ ยังไม่มีแดด
แต่สายมาก็แดดจ้ามาก เดินทางเรียบสบาย ๆ
แต่ไม่ไหวจะทนกับแดดนี่แหละ
ถ้าใครเคยขึ้นดอยสุเทพจะนึกออกว่าประมาณ 1 กิโลเมตรก่อนถึง
จะมีจุดโค้ง ๆ ชัน ๆ ตรงนั้นเค้าเรียกโค้งสปิริตแหละ
คณะไหนมาถึงก็ตั้งแถวเตรียมแหกปากบูม 555
จากนั้นก็จับมือ รึกอดคอ ตามที่รุ่นพี่เสี้ยมมานั่นแหละ
แล้วก็วิ่งฉุดกระชากลากถูกันขึ้นไป
สองข้างทางจะมีคนเชียร์เพียบเลย เราคือหนึ่งในนั้น แฮ่ ๆ

ขึ้นมาถึงก็พักให้หายเหนื่อย แล้วพากันเข้าไปไปเทียนใหว้พระขอพรก็ว่าไป
ระหว่างเดินเวียนเทียนก็แอบถ่ายเสื้อคนข้างหน้าบ้าง แอบถ่ายพื้นสวย ๆ บ้าง
แล้วก็มาจบที่จุดชมวิว เราอยากเห็นตอนกลางคืนจัง ทำยังไงจะได้ขึ้นมานะ



วันนี้เหนื่อย แต่สนุกมาก ๆ ฮุ่ยเร่ฮุ่ยยยย
กลับมาลุยการบ้าน และโครงร่างวิจัยต่อไป
:>