27.6.10

ชวนดู : Food Inc.


เพิ่งจะเช่าหนังมาดู จบแล้วก็อยากระบาย
Food Inc. หนังที่อยากดูตั้งแต่เข้าโรง
แต่มันมาไม่ถึงเชียงใหม่...



ระหว่างที่ดูก็มีง่วงกันบ้าง
ก็หนังสารคดีเนื้อหาไม่บังเทิงเท่าไหร่
แต่สาระที่ได้น่ะสิ คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม
ใครจะรู้ถึงที่มาที่ไป ว่าเนื้อวัว เนื้อไก่ที่เรากิน ๆ กันเข้าไป
มันมาจากวัวที่ถูกเลี้ยงผิดธรรมชาติ
ไก่ที่ถูกเสกให้อกโต น่องใหญ่ และอีกสารพัดผักเอย ผลไม้เอย

ฟาร์มในอุดมคติก็กลายแค่ภาพที่ปรากฏบนห่อชีส
โรงงานกลายมาเป็นผู้ควบคุมฟาร์ม ใช้เงินควบคุมเกษตรกร
ผลิตได้มาก ผลิตได้ไว เงินก็ไหลมาเทมา

แม้ว่าในหนังจะอ้างอิงถึงเพียงต่างประเทศ
แต่มองย้อนมาเปรียบเทียบกับบ้านเรา มันไม่ต่า่งอะไรกันหรอก
เราหลีกเลี่ยงได้ยากที่จะต้องบริโภคอาหารผิดธรรมชาติพวกนั้น
เพราะเราคือส่วนแบ่งทางการตลาดเล็ก ๆ เท่านั้น

เราก็ไม่รู้ว่าคนทำหนังต้องการแฉ หรือโจมตีฝ่ายไหนอะไรยังไง
แต่มันทำให้ทัศนคติการกินเรากำลังจะเปลี่ยน
..ซึ่งควรจะเปลี่ยนนนานแล้ว..
ไม่สงสัยทำไม่ปัจจุบันคนป่วยเยอะขึ้น ๆ
แล้วทำไมตลาดอาหารออร์แกนิคก็เติบโตขึ้น
ทั้งผัก ผลไม้ เนื้อสัตว์ ถึงมันจะราคาแพงแต่เพราะมันน่าจะ "ดีกว่า"
ยอมจ่ายเพงเพื่อกินอาหารที่ดี มันดีกว่าจ่ายค่ายาเพื่อเยียวยาเวลาเจ็บป่วยนะ

ในหนังยังมีอะไรอีกเยอะที่พอดูไปแล้วจะเปิดคำถามว่า
จริงเหรอ ๆ ยกให้หนังสารคดีเรื่องนี้เป็นหนังที่ควรดูอีกเรื่องนึง
คุ้มจริง ๆ นะ คอนเฟิร์มมมมม

1.6.10

ทางที่เลือกเอง


ไม่ได้อัพบล๊อกนานแล้วเนาะ ก็ปิดเทอมไปสามเดือน
อะไรก็ดูจะเงียบเหงา ไม่มีอะไรที่อยากทำไปกว่าการกลับบ้าน
แต่นั่นก็สามเดือนผ่านมาแล้ว เราไม่เอ่ยถึงดีกว่า


วันนี้เปิดเทอมแล้วนะ กลายเป็นปีสองแล้วด้วย และมันก็คือปีสุดท้าย
กำหนดการเสนอหัวข้อทีสิสก็ออกมาแล้ว แต่สมองยังโล่งมาก!!!
ช่วงปิดเทอมใช้ชีวิตที่บ้านสบายมาก ๆ
จนตัวขี้เกียจเติบโต เกาะตามตัวเต็มไปหมดละ
ตอนนี้นับแล้วก็เหลืออีกแค่ 45 วัน กับการพรีเซนหัวข้อ
เราอาจจะสร้างความกลัวขึ้นมาเอง เดาอนาคตมากไปก็ทำให้เหนื่อย
มีคนบอกว่าช่วงนี้เราดู"หมดไฟ" ท่าจะจริงแฮะ ...
แต่ถึงยังไงเราก็ไม่ถอยแน่ ๆ
เหนื่อยวันนี้แล้วจะสบายวันหน้า เรายังเชื่ออย่างนั้นอยู่



ร่ำเรียน ฝ่าฟันเข้ามา ไม่มีสัญญา สู้มาด้วยใจ
อยากรู้ สิ่งที่ฉันทำ มันจะชักนำ ฉันเป็นเช่นไร
อยากสรรค์ สิ่งที่สวยงาม สิ่งที่งดงาม ให้คง อยู่ไว้
จะขอ ขอทำตามใจ ดีเลวเช่นใด หัวใจ เลือกเอง
ฉันเหนื่อย ฉันท้อ แต่ฉันยังรอด้วยดวงใจที่มีหวัง
แม้จะหนัก ฉันไม่เคยหวั่นฉันรู้ว่ายังต้องสู้เขา
คอยวันที่ฉันนั้นจะเป็นคนยิ่งใหญ่
เราจะก้าวไปด้วยดวงใจกับความฝันและจะไม่ท้อ
เพราะว่าใจยังยึดมั่นหนทางของเราเราขีดเอง

**ทางที่เลือกเอง : บอย ตรัย

:)