สุขสันต์วันธรรมดา

อยากให้คนที่ไม่ชอบเขียน หรือไม่เคยบันทึกได้ลองเลือกจดบันทึกเหตุการณ์
ความคิด ความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้น ที่กำลังเกิดขึ้น

เราอาจพบว่า เริ่มมองสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตอย่างละเอียดลออมากขึ้น
ตาข่ายของเราเริ่มถี่เข้าจนสามารถดักกรองเอาความสุขความงดงามเล็ก ๆ
ที่เคยเล็ดลอดไปได้

แม้ว่าแต่ละวันของบางคนดูซ้ำซากจำเจ แต่คงมีบ้างหรอกที่บางเช้าก็ชงกาแฟหวานกว่าที่เคย
แค่นี้ก็ได้รสชาติที่แตกต่างไปจากวันอื่นแล้ว

(สุขสันต์วันธรรมดา : เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย)

----------------------------------------------------------

วันนี้ไปเดินเล่นตลาดนัด ขากลับได้หนังสือติดมือมาเล่มนึงหนังสือเก่าแล้วเล่มเล็ก ๆ
สะดุดกับชื่อเรื่องกับคำโปรยที่ปกหลัง ควักเงินจากกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ลังเล
ไม่ใส่ถุงพลาสติกด้วยนะ โลกร้อน 555 ข้อความข้างบนที่ยกให้มาอ่านนั่นแหละจากปกหลัง
ชอบจังเพราะเราก็ชอบเขียนบันทึก ในเล่มจะเป็นบันทึกของเพลงดาบฯ ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย
อ่านแล้วก็สนุกดี นี่เพิ่งรูปว่าคนเขียนเป็นผู้หญิงหนังสือเค้าหลากหลายมากแนวท่องเที่ยวก็เยอะ
เริ่มสงสัยทำไมนักเขียนชอบเดินทาง คงเพราะได้เห็นอะไรใหม่ ๆ สะสมเป็นวัตถุดิบในการเขียน
อีกหลายเรื่องที่น่าอ่านของเพลงดาบฯ ฮ่า ๆ ไม่ได้สปอยนะ ของเค้าดีจริง ๆ
มีใครเป็นเหมือนกันไหมตอนเขียนมือไปไม่ทันสมอง
คิด ๆ อะไรที่จะเขียนแต่พอเขียนแล้วก็เขียนออกมาไม่หมด งง ๆ ฮ่า ๆ

ไดอารี่เล่มเก่าใกล้ถึงหน้าสุดท้ายเต็มที เล่มนี้รักมาก เคยพลักพรากจากกันครั้งนึงเราไปลืมไว้ที่ร้านถ่ายเอกสารหน้ามอ
ตกใจมาก ไม่ได้กลัวพี่เจ้าของร้านอ่านนะ เหอๆ แต่ไม่แน่ใจว่าลืมที่ร้านนั้นหรือหล่นหาย - -"
แต่ก็ได้คืนนะ ดีใจมากมาย

เวลากลับไปอ่านไดอารี่เราจะเห็นความสุขอยู่ข้างในนั้นเสมอ ไม่ใช่แค่สุข
บางครั้งก็เศร้าแต่อ่านแล้วตลกดีนะ เสียงหัวเราะก็ยังมีในสมุดเล่มเล็ก ๆ
แม้เราจะไม่ได้บันทึกทุกวันก็ตามที
แต่ทุกวันที่บันทึกลงไปมีเรื่องพิเศษที่สุขสันต์ในวันธรรมดาเสมอ

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการจดบันทึก


^^