อย่าไปเลยบางกอก .. จะบอกให้

ลงไปกรุงเทพฯ มาสี่วัน ทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้
เป็นสี่วันที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ไปมาใต้ดินบ้าง เหนือพื้นดินบ้าง



คิดถึงเชียงใหม่ทุกขณะจิตเลยจริงๆ นะ
เพราะเราอยู่สบายจนเคยตัว ไม่ไหนมาไหนไม่ต้องตั้งเวลา
การกลับไปกอดกรุงเทพครั้งนี้เลยไม่สนุกเอาซะเลย

จริง ๆ ธุระครั้งนี้ลงไปสัมมนา ไปฟังเค้าเสนองานวิจัยกัน
เผื่อจะมีแรงบันดาลใจ มาทำวิจัยของตัวเอง .. ประมาณนั้น
เวลาที่เหลือนิด ๆ หน่อย ๆ ก็อยากไปไหนต่อไหนตั้งหลายที่
แต่พอถึงเวลาจริงๆ ก็หมดแรง อยากกลับไปนอนอย่างเดียวเลย
แล้วไปกันหลายคน ยิ่งทำให้อะไร ๆ มันชักช้าเนิบนาบไปหมด
คนนั้นอยากไปตรงนั้น คนนี้อยากไปตรงโน้น เฮ้ออออ
การอยู่ร่วมกับคนอื่นมันยากจริง ๆ เพราะเราอยู่คนเดียวจนเคยตัว

ยังไง ๆ ก็อยากเที่ยว .. หลบอากาศร้อน ๆ ในกรุงเทพ
ไปเจอฝนตกที่อัมพวา หนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ หมดสนุกกันไป
แล้วสี่วันที่ว่ามาก็ผ่านไป ใจอยากกลับเชียงใหม่ตั้งแต่วันแรกละ



กลับมาถึงเชียงใหม่ก็ค่อยยังชั่ว หายใจหายคอคล่องขึ้นเยอะ
ได้นอนฟังเสียงฝน อ่านหนังสือที่มีคนหิ้วมาฝาก สบายใจกว่าเป็นไหน ๆ
อยากออกไปไหน ตอนไหนได้ตามใจ ไม่ต้องกะเวลาให้มากมายแล้ว
มีงานอะไรให้ไปกรุงเทพฯ อีก ครั้งหน้าก็ขอคิดดูก่อนนะ !!