โปรดอย่าถาม

ถูกทักหลายทีว่าเลิกอัพบล๊อกนี้แล้วเหรอ

วันนี้ขออัพสักหน่อยละกัน เผื่อมีคนคิดถึง

ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว นับถอบหลังได้เลยกับทีสิส

บอกตรง ๆ ว่าเครียด ช่วงนี้จะเจอคำถามประมาณว่า

จะจบยัง, จบเมื่อไหร่, จบได้แล้ว, จบไว ๆ อะไรทำนองนี้

ความหมายเดี่ยวกันทั้งนั้น และไม่รู้จะตอบยังไงด้วย

ก็คือเรามีเวลาอีกประมาณ 4-5 เดือนเท่านั้นสำหรับวิทยานิพนธ์

ถ้าเราเคลียร์ทุกอย่างเสร็จ แล้วสอบทันช่วงมีนา ก็คือจบ
แต่ถ้าไม่ทันก็ต่อไปอีกเทอม (ซึ่งไม่ควร แต่ใคร ๆ ก็เป็นเช่นนี้)
เจอคำถามแบบนี้บ่อย ๆ ก็เบื่อ จะเหวี่ยงคนถามเข้าสักวัน!!
อารมณ์เหมือนตอนจบใหม่แล้วมีคนมาถามว่า เมื่อไหร่จะได้งาน นั่นแหละ



จริง ๆ ก็เพิ่งเริ่มเครียดนะ เพราะปิดเทอมก็ตะลอนเที่ยว ๆ
ที่บ้านมาก็พาเที่ยว พาหลงทาง หลงครั้งเดียวก็จำทางไปจนตายเลยล่ะ
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองก็รู้ทางไปโน่นมานี่ในเชียงใหม่นี่เยอะเหมือนกันนะ
จนเพื่อนแซวว่าเลิกเรียนไปเป็นไกด์คงเวิร์คกว่า (เราคิดนานแล้ว)
แต่มันมาถึงขั้นนี้ละ เดินหน้าอย่างเดียวแล้ว ถอยไม่ได้เด็ดขาด


ช่วงนี้ถ้ามีใครมาถามเราว่า "มีอะไรให้ช่วยไหม"
คำตอบของเราคือ "ช่วยทำวิทยานิพนธ์ได้ไหมล่ะ"

เครียดอยู่เรื่องเดียวจริง ๆ

,,,,,,,,,,,,