แถวย้าววว....ยาว

เข้าแถว...ต่อคิวเรื่องที่กลายเป็นวัฒนธรรมไปแล้ว ใครแซงคิวมักโดนประณามว่าไร้วัฒนธรรม

เพราะการต่อแถวทำให้เกิดระเบียบวินัยล่ะมั้ง เพราะฉนั้นมาร่วมสร้างวินัยให้ตัวเองกันเถอะ

ลองนึกภาพคนไปธนาคารถ้าไม่มีการให้ต่อแถวเพื่อรอใช้บริการ คนคงเดินกันมั่วซั่วเต็มไปหมด

ถ้าให้โรงอาหารมีแต่คนแซงคิวซื้ออาหาร คงมีใครสักคนที่โมโหหิวจะอาละวาดก็ได้นะ
ล๊อตตี้บอย ขนมปังจากสิงคโปร์เคยสร้างปรากฏการณ์มีคนต่อแถวรอซื้อยาวเหยียดที่สยาม

เจ เจตมนต์ เคยนำเรื่องต่อแถวมาโชว์ในงาน เพชะคุชะครั้งที่ผ่านมา
เราของเจรจาเรื่องนี้บ้าง .....

เมื่อวานที่สยามสแควร์นิตยสารหัวนอกที่นิยมเอาเครื่องสำอางราคาแพงมาละเลงเล่นเล่มหนึ่งจัดงานครบรอบ 10 ปี เพื่อดึงยอดขายมีการแถมคูปองแจกกล้องมาพร้อมหนังสือ เวลา 11 โมงเราไปถึงงาน เดินไปถึงกับตกใจมีคนจำนวนหนึ่งมารอรับกล้องต่อแถวยาเหยียด ตวัดหางแถวสองรอบบนฟุตบาท ถ้าไม่เพราอยากได้กล้องเราคงไม่ตื่นมายืนตากแดดให้เหงื่อเปียกหลังหรอกน่ะ .... สังเกตคนดินผ่านไปมาพูดกัน"แถวไรวะ" "เค้าต่อแถวกันทำไม" ????

ยืนรอเกือบครึ่งชั่วโมง แถวยาวเหยียดไปอีก กล้อง 1500 ตัวที่มีคนจำนวนมารอครอบครองเป็นกล้องพลาสติกแสนบอบบาง อายุการใช้งานท่าทางจะแสนสั้น เหอ ๆ ผู้หญิงคนนึงยืนข้างหลังเราถามว่า "นี่เค้าแจกกล้องธรรมดาหรือกล้องดิจิตอล แล้วต้องซื้ออะไรใส่เองมั้ย" เราอยากจะกรี๊ดดังใส่หูผู้หญิงคนนั้น "จะบ้าหรอ หนังสือเล่มไม่ถึงร้อยจะมาแจกกล้องดิจิตอล 1500 ตัว โฮ้วววว คิดได้ไง" อันนั้นคิดในใจ เราตอบเธอไปว่า "กล้องพลาสติกธรรมดานี่แหละค่ะ ไปซื้อฟิล์มใส่เองค่ะ"

สักพักแถวเริ่มขยับแล้วเราก็ได้กล้องมาสองตัว (นอนสบายเลยพลอย กูร้อนตับแลบเพื่อกล้อง)ยืนสังเกตคนที่รับกล้องมาสักพักก่อนกลับ บางคนมองแล้วทำหน้าเซงประมาณว่ามาเสียเวลาตือแถวทำไมวะ 55555555 อยากขำดัง ๆ ค่าฟิล์มเกือบเท่าราคาหนังสือ ค่าล้าง ค่าอัด 555 ขำ ๆ ยืนมองคนที่ได้รับกล้องเพลิน ๆเลยเดินกลับ ของฟรีคือของที่แพงที่สุด (วลีนี้จากพี่สิบเดซิเบล)เราว่ามันจริงนะ

ตลกตัวเองได้ร่วมปรากฏการณ์ต่อคิวรับของฟรี ดีนะที่ช่วงเช้าสยามคนไม่เยอะ อย่างว่าแหละ ด้านได้อายอด 555555 กล้องตัวนี้ที่ช่องมองภาพไม่มีอะไรปิด ถ้าหมั่นไส้คนถ่ายเอาไม่ทิ่มตามันได้สบายเลย กร๊ากก เดี๊ยวถ่ายแล้วจะเอารูปมาอวดนะ จิ๊กกิ๊วว ^~^