"ตื่นรึยัง ย่ามีเรื่องจะคุยด้วย" เสียงอาของเราดังมาจากปลายสาย
"ฮัลโหล ตื่นรึยัง เป็นยังไงมั่ง สบายดีมั้ยลูก" เสียงย่าถามเราไม่หยุด
"สบายดี คุณย่าล่ะ กินข้าวรึยัง เป็นยังไงบ้าง"เราตอบ
"ย่าก็กินโอวัลตินแล้วล่ะ มองไม่ค่อยเห็นหรอก ว่าจะโทรหาจอยตั้งแต่เมื่อคืนก็ไม่มีคนกดโทรศัพท์ให้ ...."
"นี่พ่อมันไม่สบายนะ เข้าโรงพยาบาลเมื่อวานนี้" ย่าพูดขึ้นมา
"พ่อเป็นอะไร เมื่อสองวันก่อนจอยยังคุยกับพ่อเรื่องงานเลย"
"เป็นฝีที่ขา มันอักเสบ หมอเค้าให้นอนเดี๋ยวจะต้องผ่า ไม่ต้องห่วง มันอยู่กับหมอแล้ว
แล้วนี่เรื่องงานเป็นยังไงบ้าง อย่าคิดมากนะลูก"
"จอยเพิ่งไปซื้อเสื้อมาเมื่อวานนี้ เผื่อใส่ไปสัมภาษณ์ เดี๋ยวอีกสองสามวันจอยจะกลับบ้าน ...."
เราไม่รู้จะพูดอะไร มันจุกๆ พอรู้ว่าพ่อไม่สบาย
"ดูรถดีๆล่ะ ไม่ต้องห่วงมันนะพ่อน่ะ มันอยู่กับหมอแล้ว เป็นที่ขามันไกลหัวใจตั้งเยอะ
ไม่เป็นอะไรหรอก" ย่าบอก
"งานก็ยังไม่ได้เลย อยากกลับบ้านแล้ว..." เสียงเราสั่น ๆ
"ป้าเค้าโอนเงินไปให้แล้วใช่มั้ย มีอะไรอีกมั้ย ถ้ามีอะไรก็โทรมาบอกย่านะ ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก..."
"จ่ะ .... คิดถึงนะ เดี๋ยวจอยจะกลับวันไหนจอยโทรบอกอีกที"
"แค่นี้นะ" แล้วเสียงย่าก็ตัดไป .....
สาเหตุที่ย่ามองไม่ค่อยเห็นเพราะเป็นโรคต้อหินที่ตา ซึ่งโรคนี้รักษาไม่ได้ด้วยการผ่าตัดไม่เหมือนต้อกระจก ย่าต้องหยอดตาเป็นประจำ เวลาเรากลับบ้านก็จะเป็นคนคอยหยอดตาให้ย่าแทนปู่ เพราะต้องหยอดตามเวลา ย่าเราชอบอ่านหนังสือมาก เมื่อก่อนย่าเคยเป็นครู นิตยสารที่รับเป็นประจำคือ สกุลไทย และยังมีหนังสืออีกมากมายจากป้าเราที่เป็นบรรณารักษ์ สรรหามาให้ย่าอ่านนับไม่ถ้วน ตอนนี้ย่าอ่านหนังสือไม่ได้แล้ว เพราะมองเห็นไม่ชัดเหมือนเมื่อก่อน เดือนที่แล้วย่าเพิ่งผ่าตัดเราคิดว่าย่าจะดีขึ้น เราเคยบอกย่าไว้ว่าเดี๋ยวหายดีแล้ว ขึ้นไปเที่ยวเชียงใหม่กัน เดี๋ยวจอยพาไปเอง ..... รู้สึกแย่ๆพิกล ย่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาล พ่อก็มาป่วยอีกพอวางโทรศัพท์ น้ำตาก็ไหล....ก่อนนี้พ่อป่วยเข้าโรงพยาบาล แต่คนที่บ้านไม่ยอมบอกเราเลย จนพ่อหายย่าถึงมาบอก ย่าคงรู้ว่าเราคิดมากอย่างงี้มั้งถึงไม่ยากจะบอก หวังว่าอาการป่วยคราวนี้คงไม่หนักมาก พ่อต้องหายดีสิ .... อีกอย่างเราอยากให้ย่ามองเห็นชัดกว่านี้เราจะได้ไปเที่ยวกัน ตั้งแต่ที่ย่าไม่สบาย ย่าชอบพูดว่าคนตาบอด ออกไปไหนไม่ได้หรอก เราก็ได้แต่บอกว่า ย่าไม่ได้ตาบอด เดี๋ยวหมอผ่าแล้วก็หาย เดี๋ยวย่าก็หาย เราเชื่อ .... อีกไม่กี่วันจะได้กลับบ้านแล้ว คราวนี้คงอยู่นานเลย กลับมากรุงเทพคงปลาย ๆ เดือน งาน ๆ ๆ ทุกคนเป็นห่วงเราเรื่องงาน เรารู้ พยายามเข้า คำนี้ที่ได้แต่บอกตัวเอง .......
2 comments:
ขอให้พ่อหายไวๆนะจอย
ยายเราก็เป็นโรคต้อหิน
มองไม่เห็นหลายปีเหมือนกัน
เเต่ตอนนี้ยายเราไปสวรรค์เเล้วล่ะ
รีบๆกลับบ้านนะ ไงที่บ้านอ่ะอบอุ่น
กว่าที่อื่นๆอยู่เเล้วล่ะ
ขอให้ได้งานไวๆนะจ๊ะ
เป็นกำลังใจให้เสมอ
ทุกอย่างจะดีขึ้น
อีกไม่นานในดวงตาของย่าก็จะสะท้อนของภาพดอยสุเทพอยู่ไกลๆๆ
Post a Comment