จบแต่ไม่จบ

ความรักที่ฉันเฝ้าทะนุถนอมมานานแสนนาน และแล้วก็มีอะไรบางอย่างมากระแทก ฉันตั้งตัวไม่ทันกับสิ่งที่เกิดขึ้น คำถามมากมายเกิดขึ้นในสมองฉัน ทุกๆคำถาม ถูกสมองประมวลออกมาเป็นของเหลว ค่อย ๆไหลออกมาจากดวงตา มือไม้เริ่มชา เวลานั้นฉันต้องการใครสักคน

ทุกอย่างมันคือเรื่องจริง เรื่องจริงที่ต้องยอมรับ และก้าวต่อไป ฉันไม่สามารถหยุดความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นแล้วได้ ความรักที่มันดูอ่อนแอ เพราะอาจจะเป็นฉันที่คิดไปฝ่ายเดียว แต่ฉันศรัทธาและเชื่อมั่นกับมันเสมอ
ฉันเชื่อว่าทุกอย่างนั่นมีความเป็นไปเสมอ สิ่งที่เริ่มแล้ว แม้จะช้าแต่ก็เหมือนเข็มนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้า
ฉันเชื่อว่าการรอคอยมีอยูจริง หลาย ๆสิ่งทำให้ฉันเชื่อว่าเมื่อเรารอคอยอะไรบางอย่างนั้น สิ่งนั้นย่อมมีค่าสำหรับฉัน

ที่ผ่านมาฉันมีความสุขกับสิ่งเล็กน้อยที่เกิดขึ้น ทุกอย่างค่อย ๆเริ่มก่อตัวเป็นความรัก ที่ฉันไม่สามารถเอ่ยกับกับใครได้ การมีความรักที่บอกอีกฝ่ายไม่ได้แบบนี้ รสชาติของมันไม่หวานสักเท่าไหร่ แต่เลือกแล้วที่จะไม่เอ่ยออกไป ฉันยินดีกับสิ่งนี้ ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดว่ามันจะกลับมาทำร้ายตัวฉันเอง หลายครั้งที่ย้อนกลับมาคิดว่าถ้าตัดสินใจอะไรบางอย่างไปนั้นแต่ความกลัว มันมีมากกว่าความกล้า ฉันจึงต้องยินยอมรับความรักรสเฝื่อนนี้ต่อไป

กับวันนี้ที่ได้รับรู้สิ่งที่สงสัยมานาน คำถามเกิดขึ้นอีกแล้วว่า รู้หรือไม่รู้ อย่างไหนดีกว่ากัน ฉับตอบอย่างมั่นใจว่า ฉันเลือกไม่รู้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นอย่างบังเอิญ รวมถึงความรักของฉันที่บังเอิญเกิดขึ้น ฉันสร้างมาเป็นเชือกที่ผูกตัวฉันไว้ในกับสักที่หนึ่ง และฉันเองที่เป็นคนผูกเชือกให้แน่นขึ้นทุกวัน แต่ตอนนี้ฉันอยากคลายเชือกนั้น เมื่อรู้ว่าฉันไม่เหมาะกับที่นั่นแล้ว ฉันยังออกมาไม่ได้ สักวันอาจจะมีเรื่องบังเอิญที่ทำให้ฉันออกไปจากที่นี่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ฉันไม่ได้โทษใคร พยายามคิดว่ามันบังเอิญ อีกไม่นานฉันอาจจะบังเอิญลืมเรื่องที่เกิดขึ้นลืมใครคนนั้นก็ได้ อาจจะนานเพราะตอนนี้ฉันยังรู้สึกเหมือนเดิม