Recycled memoried

อัลบั้มรูปเก่า ๆ ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งในวันนี้ ....ความรู้สึกคล้าย ๆ
กับตอนที่หยิบไดอารี่เล่มเก่าขึ้นมาอ่านอีกครั้ง แต่ก็ไม่เหมือนกันซะทีเดียวหรอก
เราว่ารูปมันเก็บอะไรได้มากกว่า ข้อความนะ เราว่ามันมีชีวิตมากกว่าตัวหนังสือ
แต่ก็ชอบทั้งสองอย่างอยู่ดี ...

.....

พอเห็นรูปตัวเองตอนเด็กตัดผมแบบเด็กผู้ชาย
จำได้ว่าแม่ซื้อตุ๊กตากระต่ายตัวนึงมาแลก กับให้ไปตัดผม
เพราะไว้ผมยาวแล้วเป็นเหา
มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเหาชอบขึ้นหัวเด็ก
พอโตมาผมยาวแค่ไหนก็ไม่มีเหา

........


เปิดไปเปิดมาดันเจอสมุดแปะสติ๊กเกอร์เมื่อตอน ม.ต้น ดูแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม
อารมณ์เด็กมัธยมหลาย ๆคนยืนเบียดกันในที่แคบ ๆ บางคนเขย่งขาจนเมื่อย
เพราะกลัวไม่มีหน้าตัวเองในนั้น ตลกดีเหมือนกัน
แต่ตู้สติ๊กเกอร์เป็นกระแสที่มาเร็วและไปเร็วเหมือนกัน
ตอนนี้ยังเห็นอยู่นะ แต่ไม่รู้เพราะโตขึ้นรึป่าว ความสนุกเลยลดลง...
ใครว่าง ๆ เราไปถ่ายรูปสติ๊กเกอร์กันเถอะ

.........


เราเชื่อว่าหลาย ๆคนคงรู้สึกไม่ต่างกันเวลาที่ได้ย้อนกลับไปดูอะไรเก่า ๆ มันคือความทรงจำที่ดี
รูปใบนึงมันเก็บอะไรได้มากกว่า การ์ดความจำ 8 GB อีกนะเราว่าอ่ะ
เคยคิดเหมือนกันมั้ยว่า ตอนนี้ชีวิตคนเรามันผ่านไปเร็วขึ้น ๆ
โดยที่บางทีเรายังไม่รู้เลยว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้เป็นแบบนั้น



เรากำลังวิ่งตามอะไรกันก็ไม่รู้ ...



พอได้กลับไปมองอะไรที่มันผ่านมาแล้ว
มองผ่านรูปถ่ายแค่ไม่กีใบนี่แหละ
เราแค่รู้สึกว่าทำไมเวลาไม่ช้าลงกว่านี้ ซึ่งมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ในทางกลับกัน เราคงต้องเปลี่ยนตัวเองใช้ชีวิตให้ช้าลง



จะได้มองอะไรนาน ๆ
ความทรงจำดี ๆ ก็คงมีมากขึ้น
เพราะความผิดพลาดมันก็น้อยลงตามไปด้วย
ชีวิตเราคงมีความสุขกว่าที่เป็นอยู่



ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า ก้าวช้า ๆ สะดุดบ้าง แต่คงไม่ล้ม เพราะเราค่อย ๆ เดิน .....




...........